Friday, June 16, 2017

Not all Japanese art is cherry blossoms, surging waves, and exotic birds, there is a whole world of shunga or erotica filed away among Japan’s beautiful canvases, silks, and scrolls kept by museums and in private collections. 
Shunga’s popularity really started during the Edo Period 1603-1868 when the country was under the rule of the Tokugawa shogunate. This rise in popularity stemmed largely from the dominant male population which had massively increased as a result of the high number of samurai/retainers required to guard provincial lords and their estates and maintain law and order, and through the surge in agricultural laborers required to produce the food to feed this large population. To get an idea of what we’re talking about, the city of Edo—the former name for Tokyo—had a population of one million by 1721. This made Edo the largest city on the planet. But what’s more staggering is that seventy percent (70%) of the city’s population were male. This meant a lot of horny blokes looking for good wank material.
Friday, May 26, 2017

Takato Yamamoto was born in Akita Prefecture (Japan) in 1960. After graduating from the painting department of the Tokyo Zokei University, he experimented with the Ukiyo-e Pop style. He further refined and developed that style to create his “Heisei estheticism” style. His first exhibition was held in Tokyo, in 1998.
Yamamoto tags his work “Heisei estheticism.” But this doesn’t really mean much. It’s just a nominal title for something created during the Heisei period. The Heisei periodstarted on January 8th, 1989, with the death of Emperor Hirohito and the ascension of his son Emperor Akihito. It’s little more than a descriptive time frame like saying Shakespeare’s work is Elizabethan drama. The “estheticism” bit references the Aesthetic Movement, which believed in “art for art’s sake” with an emphasis on “the visual and sensual qualities of art and design over practical, moral or narrative considerations.”
Friday, April 14, 2017

Maisie Cousins

“Nature is always beautiful and also disgusting. Even the most beautiful people leak, bleed and shit.”
That’s the answer that photographer Maisie Cousins gives when I ask her about the relationship between the beautiful and the grotesque in her sticky, sickly and hyper-saturated imagery. This answer remains unchanging. In fact, it’s a refreshing reiteration of the one she gave to us in an interview last year – underlining Cousins’ acute focus when it comes to smashing up stereotypes by being unflinchingly honest about the female body.

Thursday, March 02, 2017

Toshio Saeki (佐伯 俊雄 Saeki Toshio?) is a fictional character from the Ju-on franchise, created by Takashi Shimizu. He was played by several child actors, being Daiki Sawada in the short movie 4444444444, Ryōta Koyama in the original two V-Cinema movies, Yuya Ozeki in the theatrical movies and The Grudge, Ohga Tanaka in The Grudge 2, Shimba Tsuchiya in The Grudge 3, Shūsei Uto in Ju-on: White Ghost and Ju-on: Black Ghost, Kai Kobayashi in the 2014 Japanese reboot Ju-on: The Beginning of the End, and Garrett Masuda in the parody Scary Movie 4. He is characterized by his pitch-black eyes, pale skin, and the haunting meowing sounds he makes.
Monday, February 20, 2017

The Garden of Earthly Delights is the modern title given to a triptych painted by the Early Netherlandish master Hieronymus Bosch, housed in the Museo del Prado in Madrid since 1939. It dates from between 1490 and 1510, when Bosch was between about 40 and 60 years old,[2] and is his best-known and most ambitious surviving work.
                                                          Check out the video
Friday, April 08, 2016

Though the earliest shunga (literally ‘spring pictures’, with ‘spring’ being a Japanese euphemism for sex) can be traced back much earlier, the art form is most closely associated with the Edo period and its ukiyo-e, woodblock prints that depicted Edo’s hedonistic ‘floating world’ of geisha, kabuki, sumo – and sex.

Shunga was painted by some of the best ukiyo-e artists of the day, including Kitagawa Utamaro and Katsushika Hokusai (Hokusai’s most famous shunga, which features some octopus-on-woman action, was the subject of a 1981 film titled ‘Edo Porn’). Shunga was in demand, and one commission from a wealthy buyer would reportedly keep an ukiyo-e artist eating for months.
Saturday, February 20, 2016

DADT " ‘Don’t ask, don’t tell’ (DADT) was the official United States policy on homosexuals serving in the military from December 21, 1993 to September 20, 2011. The policy prohibited military personnel from discriminating against or harassing closeted homosexual or bisexual service members or applicants, while barring openly gay, lesbian, or bisexual persons from military service. The policy prohibited people who "demonstrate a propensity or intent to engage in homosexual acts" from serving in the armed forces of the United States, because their presence "would create an unacceptable risk to the high standards of morale, good order and discipline, and unit cohesion that are the essence of military capability." In this series Ashkan Honarvar shows different male bodies that are deformed into something ghostly, the bodies float alienated in midair and show red parts that cover their body. The red forms can be seen as a warning about the identity of the persons. Each image shows a disfigured eye that can be seen as a broken mirror that reflects negativity."
Monday, November 23, 2015

     Alberto Giacometti

Alberto Giacometti (Italian pronunciation: [alˈbɛrto dʒakoˈmetti]; 10 October 1901 – 11 January 1966) was a Swiss sculptor, painter, draughtsman and printmaker. He was born in the canton Graubünden's southerly alpine valley Val Bregaglia, as the eldest of four children to Giovanni Giacometti, a well-known post-Impressionist painter. Coming from an artistic background, he was interested in art from an early age.
Friday, May 15, 2015
Erotic-themed cigarette case from Sweden, 1910. 

In order to protect the somewhat delicate hand-rolled cigarettes that were sold during the early part of the 20th century, fashionable cigarette cases crafted in gold, silver or other precious materials started popping up in the hands of elite members of society all around the world. 
These cases became a venue for artists to use their handiwork to produce images that would appeal to all kinds of customers, including those who enjoyed gazing at erotic images while enjoying a relaxing smoke. Born out of function cigarette cases became decadent pieces of art. Even the posh egg-man Peter Carl Fabergé designed cigarette cases in the late 19th century that were ornately decorated with precious jewels such as diamonds, sapphires and emeralds. While Fabergé‘s fancy cigarette cases were fit for the gentry or royal crowds, the “erotic” themed cases in this post were probably notflashed around by members of the upper-class or aristocracy while in mixed company. 
Due to their age they are quite hard to come by and the exquisite cases have been known to fetch anywhere from $3000 to $9000 when they come up for auction at Christie’s or Sotheby’s. Occasionally these authentic era-specific cases do pop up on sites like Etsy and eBay but even then they can run several hundred dollars a pop. I’ve got a number of beautiful erotic cigarette cases for you to look at below—that said, though they are incredible works of vintage art (some of which are over 100 years old), they are NSFW.


Saturday, April 25, 2015
Arākī (アラーキー?)

Nobuyoshi Araki is a contemporary Japanese photographer known both for his prolific output and his erotic imagery. While his photographs often focuses on quotidian activities and traditional practices in his native country, it is Araki’s sexual imagery that has elicited particular controversy and fascination. 
Sunday, November 30, 2014

بلند بخند , قهقهه بزن!
قرمز بپوش, نارنجی, زرد... 
سیاه رنگ همیشگی نیست.

Wednesday, November 26, 2014

Friday, October 17, 2014


Tuesday, September 16, 2014

by Masoud sharifian
Saturday, March 01, 2014
Well I'm really inspired by this fashion show,Hussein Chalayans approach to fashion design is astonishingly conceptual, and his fashion shows often suggest performance art rather than fashion. With each collection he explores an idea or a question, often connected to the body’s relationship to modern society and cultural boundaries.

Friday, January 10, 2014

Performative responses to space and  architecture
Within her performance-based artistic practice, spanning from the 1970’s until the present, the Belgrade-born artist Marina Abramovic has produced diverse work in different media, from artistic live performances to installations including sculptures, photos and video pieces. An important aspect of this practice is the artist’s consistent concern with establishing a direct engagement with audiences; as she claims in her essay Body Art, “What’s very important about performance is the direct relationship with the public, the direct energy transmission between public and the performer” (Abramovic, 2002: 27). Most interestingly, Abramovic does not wish to address audiences as part of a typical performer and audience-as-spectator structure, where the artist or the live work is preconceived and prioritized over the audience’s response. In her own words:
First of all: what is performance? Performance is some kind of mental and physical construction in which an artist steps in, in front of the public. Performance is not a theatre piece, is not something that you learn and then act, playing somebody else. It’s more like a direct transmission of energy…The more the public, the better the performance gets, the more energy is passing through the space. (Abramovic, 2002: 27)

Saturday, December 07, 2013

She wanted something else, something different, something more. Passion and romance, perhaps, or maybe quiet conversations in candlelit rooms, or perhaps something as simple as not being second.” 

Thursday, December 05, 2013
امروز از صبح به دو سه نفر گفتم متاسفانه به هیچ دردی نمی خورید. صدایم را نشنیدند البته، من توی خانه بودم، تنها، آن ها هم لابد پی کار و زندگی. آدم روراستی اگر بودم، وقتی یکی شان برگشت گفت من بی معرفت نیستم، باید می گفتم که به نظر من هستی. تلخ زبانی می کردم، یادآوری می کردم که بقیه هم کار و زندگی دارند، منت می گذاشتم سرشان که فلان موقع فلان و حالا این طور. خویشتنداری کردم، نگفتم. سعی کردم منصف باشم، کمی هم ترسیدم که توی محذور بیفتند، مجبور شوند به کاری که برایش وقت ندارند، یا حال و حوصله. ته دلم هم می دانستم که فردا روز که ببینم شان یا حرف بزنیم پشیمان می شوم، فقط زخم زبانش به جا می ماند.
فقط حیف که امروز امروز است و فردا نیست و مثل خر گیر کرده ام و اختیار کار دارد از دستم در می رود اگر که تا حالا نرفته باشد و دو سه نفری که فکر می کردم پشتم را خالی نمی کنند هر کدام سرشان به جایی گرم است.
بله، چاره ای نیست، به درد هیچ دردی نمی خورید.
Monday, November 04, 2013

Take some fresh FAKE Air
Monday, October 21, 2013
قرار نبود که این طوری باشد، که این قدر زندگی مان تکه پاره شده باشد که هی هول بزنیم، سرسری دستی بکشیم به یک تکه، بدویم که برسیم سراغ بعدی.
قدیم ها این طور نبود به نظرم، وقتش بود، حوصله اش بود لابد، شیفت اس زدن عادت نشده بود، همه چیز را باید از درون خودت می کشیدی بیرون، کلمه اگر نمی آمد، می رفتی دنبالش، خودت را می کاویدی، درست نگاه می کردی به طرفت، از زیر و بم شدن صدایش، بالا پایین شدن نفسش، زبری و نرمی کلماتش، حالش را می فهمیدی، سفیدی های بین خطوط را می خواندی،. بعد کلماتت جاری می شدند، می دانستی که چه باید بگویی. گیرم که الکن، حرف هایت مال خودت بودند.
دستِ بر قضا یک نوشته ای می بینی، شبیه حس و حال خودت، زحمتش را، دردش را، یکی دیگر کشیده، بعد تو بر می داری رونوشت می زنی و تمام؟ آن نوشته هه اگر که نبود، چه کار می کردی؟ عادت می گذاشت که بنشینی یک گوشه خودت شبیهش را بنویسی؟
کار از پخته خواری گذشته، داریم پس مانده های دیگران را تعارف می کنیم.
Wednesday, August 14, 2013

Thursday, July 18, 2013
خیلی وقت بود از این هنرنمایی ها نکرده بودیم، دلمان تنگ شده بود.
شما هم اگر چشمتان اذیت می شود ببخشید. این جا نوستالژی بیداد می کند.
Friday, May 10, 2013
یکی از فیلم هایی که روز من رو ساخت 
یکی از همون تفکراتی که سخت بود به تصویر کشیدنش اما تو این فیلم به راحتی نشون داده میشه که همه ما بیشتر از یک کرکتر داریم و بعضی هامون هم ایقدر نقش داریم برای اجرا که گم و گور شدیم

Sunday, November 18, 2012
دارم آلبوم آستور پیاتزولا با کوارتت کرونوس را گوش می دهم. دنبال کلمه می گردم برای توصیفش، پیدا نمی کنم. نگاه می کنم به دست هایم، یادم می آید که روزگاری می خواستم ویولون سل نواز مشهوری بشوم.
آقای پیاتزولا هیچ وقت این قدر غمگین نبوده.
Tuesday, August 21, 2012
این چند خط را دارم تند می نویسم، بدون فکر کردن، بدون درنگ، بدون این که مکث کنم تا حسرت ها دوباره از آن اعماق خودشان را بکشند بالا.
دیروز یک دوستی داشت می گفت که از آخرین باری که مرا دیده خیلی شکسته شده ام، پیر شده ام، آن آدم قبلی نیستم و انگار از آن غم های سنگینی دارم که آدم را از تو می پوسانند. انگار که یکی را دوست داشته باشی و بهش نرسیده باشی. دقیقا همین ها را گفت، بدون این که من دهان باز کنم که بگویم آره یا نه. و وقتی که این اندوه دارد این طور خودش را عیان می کند، یعنی کار دارد از کار می گذرد، داری می رسی به مرزهای انهدام. باید کاری کرد. راهش فراموشی است، خواستم بنویسم اگر تو هم بودی، اگر تو هم همانی که من فکرش را می کنم، به این راضی نمی شدی. اما تو نیستی، هیچ وقت نخواهی بود. مکث می کنم، به جمله ای که نوشته ام فکر می کنم، بغض می آید، اما همان جا نگهش می دارم. باید خودم را نجات بدهم. هفت سال دوستت داشتم، بی هیچ امید و نا امیدی. شاید بعدا، روزی روزگاری داستانش را نوشتم. اما الان باید بروم داستان زندگی خودم را بنویسم.
این چند خط را نوشتم، در فاصله ی دم کشیدن قوری چایم، در فاصله ی انتظار برای کتاب خواندن برای آلبرتینم، در آخرین فرصتی که می خواهم به خودم بدهم برای برگشتن به زندگی. که زندگی باید ادامه داشته باشد، بی تو، بی یاد تو، و هرچند که هنوز برایم سخت است، بدون مجسم کردن گرمای آغوشت.
Thursday, July 26, 2012
هنوز گریه نکرده ام، هنوز کامل امیدم را از دست نداده ام...
می ترسم که همین روزها، بغضم بترکد در عزای مرد نقاش.
Sunday, July 15, 2012
آقای بجنوردی، خبرنگار واحد مرکزی خبر که در بیروت مستقرید، خواستم از شما تشکر کنم.
وقتی که گوینده ی اخبار ساعت دوی بعد از ظهر خبر از انفجارهای زمینی و هوایی در لبنان می دهد و ما همان طور که غذا می خوریم سعی می کنیم از یادمان برود که مردم نوار غزه که از دو سالگی با اسمش بزرگ شدیم حداکثر روزی یک وعده غذا می خورند، به جز آتش خانه هایی که دارند می سوزند برای روشن کردن دور و برشان شمع دارند و منابع آب شهر هم در حال اتمام است، و ما در جایی که در قیاس با بزرگی این دنیا خیلی هم دور نیست اندازه ی گاو می خوریم، بعد لم می دهیم روی تخت و صدای ضبط را زیاد می کنیم تا اما شاپلین بخواند، شما هستید.
روی صفحه ی تلویزیون ظاهر می شوید و بی توجه به مردمی که پشت سرتان دارند سلانه سلانه می دوند و آسمانی که از دود و غبار خاکستری شده رو به دوربین بر طبل جنگ می کوبید و از روحیه ی مقاوم امت حزب الله حرف می زنید و به روی خودتان نمی آورید که یک ملت چه قدر باید درمانده و بی پناه باشد که از آسمانی که روز و شب و بر سرش آتش می بارد فرار نکند، که آسمان مردم لبنان همه جا همین رنگ است.
ممنون که از ما وقیح ترید.
Wednesday, May 23, 2012
خیلی وقت پیش، همان موقعی که برای برنامه ی مشارکت رفتم عکس گرفتم، به من شلیک شد.
ایستاده بودم ته سالن، تکیه داده بودم به دیوار، کنار دستم هم یکی ایستاده بود. راه فرار نداشتم. عکاس برنامه رفت کنار سن، با لنزهایش ور رفت، کادرش را بست، کلیک.
می دانستم می خواهد از ما عکس بگیرد، اما راه فرار نداشتم. توی بن بست گیر افتاده بودم. همان طوری که بودم ایستاده بودم، آب دهنم را قورت می دادم.
حالا بین عکس های آرشیوی ایسنا یک نقطه هست که صورت من بوده.

امروز دوباره توی یک عکس افتادم. این بار به خواست خودم. با یک جور لذت خودآزارانه. راست ایستادم، زل زدم به لنزی که از آن طرفش من را می دید، خودم را سپردم به معشوق، گذاشتم هرکاری که می خواهد بکند. من همینیم که هستم، هر کاری که بکنی همینم.
Saturday, May 05, 2012
مشق خوشنویسی به نظرم همان قدر که ورز دادن مچ و انگشت های دست است، پروریدن روح هم باید باشد، که بتوانی ساعت ها فارغ از دنیا گوشه ای مشق کنی برای شکیل تر کردن انحنای شکم لام و نازک تر کردن کمرگاه دالت. حوصله به خرج دادن و ریاضت کشیدن و به چیزی جز کمال راضی نشدن چیزی می طلبد که به جز استغنا لغت دیگری برایش بلد نیستم. یاقوت مستعصمی و میرزا محمدرضای کلهر را می¬ گویند که بی بهره نبوده اند از این استغنا، و در عین فروتنی قدر هنر می دانسته اند و ارزان نمی فروختند حاصل رنج و عیش توامان دست را. و میرعماد که استاد کلّش خوانده اند، لابد در این درجه هم به استادی رسیده بوده.
خط میرعماد را گفته اند که با طلای هم وزنش مبادله می شده، و خودش کم ثروت نیندوخته بوده در اصفهان و من نگرانم که مبادا استاد خطاط، به طمع مال یا از سر تحقیر کسانی که هنرش را با زر در یک ترازو می گذاشتند از هنرش کم مایه گذاشته باشد در توقیعاتِ به سفارش نوشته شده ی حالا از میان رفته. نگران شأن استادیِ استادم که مبادا از یاد برده باشد صاحب خط خود اوست، نه امیرزاده ای نو دولت.
میرعماد باشی و بر سر مقامت در کتابخانه ی شاهی کینه ی شاه به دل بگیری؟ یا علی رضای عباسی ای باشی که ثلث نویسی گوشواره های مسجد شاهت هوش از سر ببرد و روح را سبک کند بعد از چارصد سال، و نقل باشد که حقد و حسدت عاقبت جان رقیب را گرفت؟
مانده ام که چطور این دو تصویر را با هم پیوند بزنم. کاش از زندگی این دو مرد بیش تر می دانستیم.

پ. ن. این نثر مال من نیست، نمی دانم از کجا آمده، هر چه کردم نتوانستم برش گردانم به زبان هر روزم.
Thursday, April 26, 2012
توی صد سال تنهایی، یه جایی می گه که جهان چنان تازه بود که بسیاری چیزها هنوز نامی نداشتند و برای اشاره به آنها بایست با انگشت نشانشان می دادی.
شده حکایت اینا، به چنان مرزهایی از وقاحت رسیدن که دیگه هیچ کلمه ای نمی تونه توصیفشون کنه، فقط می شه به حرفاشون لینک داد.
Sunday, March 25, 2012
...این طرف چهار راه خبری از چماق کش ها نبود. این طرف تا آن طرف خیابان را یک روبان سبز کشیده بودند، انگار که مرز درست کرده باشند و سه ردیف آتش فاصله انداخته بودند بین خودشان با آن ها. به آن روز زمستانی که فکر می کنم بیش تر از هر چیز سکوتی را یادم است که بعید می دانم آن موقع وجود داشته، و روبان نازکی که توی شلوغی سر جایش بالا و پایین می رفت.
یک دسته ی دیگر رسیدند به ما، دست ها بالا رفت به شعار و سلام و تشویق، یکی که انگار هواسش جمع تر بود عزاعزاست را سر گرفت. یک نفر دیگر رفت روی یکی از ستونچه های پیاده رو، کنار دست ما، شروع کرد به نوحه خواندن. ای مردم ایران شب شد و سهراب نیامد. سکوت فکر کنم از این جا شروع شد. عده ای بین خطوط آتش حلقه درست کردند، بقیه رفتند توی پیاده روها، روی جدول، توی جوی آب. مردم سینه می زدند یا زمزمه می کردند یا در سکوت ایستاده بودند. گاهی یکی نگاه می کرد به دور و بر، چشم خیسش گره می خورد به نگاه آن یکی، از همان لبخندهای آن سال به هم می زدیم. کمتر کسی صورتش را پوشانده بود، حتی ما که ده متری حراست دانشگاه بودیم. زمین زیر پایمان سفت بود و پشتمان گرم به همدیگر، آفتاب بی رمقی توی آسمان بود و هوا آن قدری که بوی اشک آور و دود بگذارند خوب بود و خیابان ولیعصر ساکت ساکت بود، انگار نه انگار که چندصد متر جلوترش ماشین دارد یک نفر را له می کند.
تصویر آن آدم های محترمِ غمگین و مصمم که توی آن همه وحشی گری جمع شده بودند دور هم که یاد رفته ها را زنده کنند، برای شان اشکی بریزند بلکه غم چندماهه کمی سبک شود، واضح تر از بقیه ی چیزهای آن روز توی خاطرم مانده.
بعدش اشک آور زدند و سنگ پرت کردیم و دویدیم و شعار دادیم. کنار آتش که ایستاده بودیم یک نفر گفت دم تئاتر شهر یکی رو با تیر زدن. گفتم نه بابا لابد تیرهوایی بوده. نه که دلم به آن یک جو حفظ ظاهرشان خوش باشد، که نبود. دلم نمی خواست باور کنم مردن آدم ها را، ولی همه اش این نبود. باورم نمی شد که آدم ها به چشم خودشان کشتن دیده باشند و کسی خیال خالی کردن خیابان را نداشته باشد.
آن موقع که بعید می دانم، ولی مدام یاد توصیف شاهرخ مسکوب می افتم از یکی از تظاهرات های پنجاه و هفت، که «مردم دسته دسته می آمدند تا بمیرند» و ما می گفتیم خوب حالا...
ظهر عاشورا بود و آفتاب بی رمقی توی آسمان بود و هوا بوی اشک آور و دود می داد و اگر زر زر موتورها و عربده ی چماق کش ها و صدای تیرها اجازه می داد، مردم یحتمل صدای گنجشکی را می شنیدند که سر درخت نشسته بود و می گفت جیک جیک جیک.